სტუდენტობა

“სტუდენტობა ჩემი საყვარელი პერიოდია”
ჰოდა რავიცი აბა, nothing special. არვიცი ახალგაზრდობა ენატრებათ ხოლმე თუ მართლა მაგარი სტუდენტობა ჰქონდათ მაგრამ მე დიდი იმედი მაქვს რომ ამაზე უკეთესი პერიოდებიც მექნება.
ისე არ არის რომ არ მიყვარს, უბრალოდ რაღაცნაირად ხარ გაჩხერილი ორ სამყაროს შორის ამ 20 წლის ასაკში. ერთ მხარეს დედა-მამა გინდა, ისევ ბავშვად გრძნობ თავს და ზოგჯერ სურვილი გკლავს რომ მშობლებმა გადაგიჭრან ყველა პრობლემა და მეორე მხარეს უკვე ხვდები რომ დიდი ხარ, სამსახური უნდა იპოვო, პასუხისმგებლობები გაქვს და უნდა გაინძრე იმიტომ რომ, ჰეჰე, ცხოვრება ძნელია.

ხშირად მეკითხებიან როგორი კმაყოფილი ვარ ლონდონით და სტუდენტური ცხოვრებით. ჰოდა ზრდილობისთვის ვინც მეკითხება, იმათთვის პასუხის გაცემა სულ მიჭირს იმიტომ რომ ბევრი pros and cons აქვს პასუხს ამიტომ დაბნეული გამომეტყველებით ვუყურებ ხოლმე სანამ არ დაავიწყდებათ რა მკითხეს. ვისაც მართლა გაინტერესებთ როგორია ლონდონში სწავლა ჩემი ტიპის სტუდენტისთვის, you’re more than welcome to read this. ( პ.ს იმათ ვინც ტვინი წამიღეს ინგლისური ჩანართებით ნუ ლაპარაკობო – სულ ეგრე ვლაპარაკობ. არვიცი როდის დავიწყე, მაგრამ ფრანგულად ლაპარაკის დროსაც ინგლისურ სიტყვებს ვიშველიებ – უფრო ზუსტად გამოხატავს ხოლმე ინგლისური გამონათქვამები ჩემს აზრს so deal with it ❤ )

ბევრ სტუდენტთან შედარებით, ბევრად კარგად ვცხოვრობ და ვერ ვიტყვი რომ საწუწუნო მაქვს. ყველა მხრივ გამიმართლა, თუმცა ჩემი ხასიათის ნაწილია მუდმივად წუწუნი. თან დილის 6 საათია, ვერ ვიძინებ და რამე ხომ უნდა ვაკეთო. თვალები დავხუჭე, იქნებ ჩამეძინოსთქო და მერე გამახსენდა რამდენი დედლაინი მაქვს რომ ჩავალ და ავფორიაქდი. ექიმთან ვიყავი, გადაღლილი ხარ და დასვენება გჭირდებაო, ამიტომ ტოტალური არდადეგები გამოვიცხადე რაც წესით 24 საათში უნდა დამთავრდეს – ვნახოთ, თუ მეყოფა ნებისყოფა და სამეცადინოდ დავჯდები. ეჭვი მაქვს, რომ არა. ისე უნდა ითქვას რომ უნივერსიტეტში გავიგე რას ნიშნავს პროკრასტინაცია ( ითქმის რო ქართულად?). მოკლედ ესე.

კარგ უნივერსიტეტში ჩავაბარე, შუაგულ ლონდონში. მოხვედრა ძალიან რთული არ არის, მაგრამ არც მარტივია, ამიტომ ასე თუ ისე, ჭკვიანი ხალხი სწავლობს ( და მე! oh yeah). უკვე მეორე კურსზე ვარ, ასე რომ ცოტა შევეჩვიე იქაურობას.

ჩემი დაკვირვებით, ოთხი კატეგორია არსებობს სტუდენტების (attention: განზოგადება ცუდია, მაგრამ ზოგჯერ საჭიროა, რა თქმა უნდა ყველა ადამიანი ინდივიდუალურია, ერთ ქვაბში ვერ მოხარშავ და ა.შ მაგრამ ეს პოსტი მოითხოვს რომ დავყო 😀 ):

1. ძალიან მეცადინე სტუდენტები, ბიბლიოთეკიდან რომ არ გამოდიან, ძირითადად საუბრის დროსაც ისე რომ გელაპარაკებიან თითქოს თეზისს წერდნენ რეფერენსებით. შთაბეჭდილება მაქვს რომ არ იციან რა არის ძილი. ყველას ერთ ქვაბში მანდაც ვერ მოხარშავ, ზოგი საინტერესო და fun არის, ზოგს უბრალოდ ხმას არასდროს არ სცემ.

2. პოპულარული სტუდენტები – გარეგნულად კიმ კარდაშიანები ან ძალიან ფეშონისტები, ესენი ყოველ პარასკევ/შაბათს დადიან კლუბში, ოღონდ ბასიანის ტიპის არა, უფრო ალბათ ლონდონურ სენატში – პოსტავენ 2329 ფოტოს სნეფჩეთის ფილტერით, ცეკვავენ დრეიკის სიმღერებზე, მაგრამ მეცადინეობენ. სტერეოტიპულად თუ სნეფჩეთის ფოტოებს შეხედავ, გეგონება რომ თავში არაფერი აქვთ, თუმცა ცოტა საუბრის მერე, ხვდები რომ ჭკვიანი ბავშვები არიან. ნუ, უმეტესობა.

3. ო, ეს უცნაური კატეგორიაა, კომუნისტი მეამბოხე სულები. ძირითადად სახლებში იკრიბებიან რადგან ლონდონი კაპიტალიზმის ბუდეა და სიძვირეა. ტვინი მიაქვთ ლექციების დროს ვითომ ჰუმანიზმით და დამახინჯებული ფაქტებით, არიან ზე-სენსიტიურები და ტვინს გიბურღავენ. გახვეულ სიგარეტებს ეწევიან და თან, მთელ დასავლეთს ლანძღავენ არადა UCL-ში სწავლობენ. უყვართ მარქსი და ლენინი. ესენი ძირითადად მალე გაბეზრებენ თავს.

4. მეოთხე კატეგორია ვარ მე. ვცადე კლუბები, მართლა ძალიან ვეცადე რომ მომწონებოდა დრეიკი, ვცადე ბიბლიოთეკაში ღამის თენებაც ან დილით 8ზე მისვლა, არ მომეწონა არცერთი და შედეგად, დაკარგული სული დავდივარ უნიში. მეამბოხე სულების ვერაფერი ვერ გავიზიარე გახვეული სიგარეტის და ცოტა ბომჟური ჩაცმის გარდა. ძირითადად სახლში ყოფნა მიყვარს, სერიალებს ყურება, კარგად დაგეგმვა მეცადინეობის, მაგრამ ამ გეგმის არ დაცვა და მერე პანიკა, სეირნობა და თუ ვინმე საინტერესო სპიკერია ივენთზე იქაც მივდივარ ხოლმე. კიდევ რადგან დეიდაჩემთან ვცხოვრობ, ხშირად თეატრის, კონცერტების და კინოს ბილეთებს მყიდულობს და ეგრე “უფასოდ” ვერთობი ხოლმე. ჩემნაირი ხალხიც ვიპოვე უნიში და იმათთან ვმეგობრობ. სამეცადინო მართლაც რომ ბევრია ამ მეორე კურსზე და ამიტომ ნერვიულობით ვარ დაკავებული. ზოგჯერ უნივერსიტეტის ფართიებზეც დავდივარ მაგრამ ძირითადად, წყანარად სადმე ვახშამი ( ანუ მაკდოლადსში) მირჩევნია.

ლექციებს რაც შეეხება – საინტერესო ლექციებია, თუმცა ლექციებზე საინტერესო წასაკითხი მასალაა. გულწრფელად ვამბობ რომ რაღაცეების კითხვით ვერთობოდი და მომწონდა, მერე ფილოსოფია ავირჩიე და მანდ შემერყა სიყვარული, თუმცა I’m trying to solve that issue. ლექტორები ზოგი კაია, ზოგი ისე რა, ზოგი კი საერთოდ, 1% ითაც კი არა. მაგალითად, ჩემი რუსული პოლიტიკის ლექტორი, რომელსაც ახალი მარგალიტი დაუდია წინა კვირას – სტალინს 6000 ადამიანი ჰყავს მხოლოდ მოკლულიო. მაგ კაცს აუცილებლად გავაჩუმებ ოდესმე.

რაც შეეხება ქალაქს – ლონდონის მინუსი ისაა რომ დიდია და ტრანსპორტი ძვირია, როგორც სხვა ყველაფერი, საჭმლის გარდა. სასურველია რომ უნივერსიტეტთან ახლოს ცხოვრობდეთ თორე ჩემსავით თქვენი მთლიანი ფული ტრასნპორტში წავა, რომელიც btw ძალიან სწრაფი და კარგად დაგეგმილია. კიდევ ცუდი ამინდებია ( ცუდი ამინდი სიცივეს არ ნიშნავს), ძირითადად სასწავლო პერიოდში სულ ღრუბელია, წვიმით ბევრს არ წვიმს, არც ცივა ძალიან, მაგრამ სტაბილურად ოქტომბრიდან მაისამდე ერთი ქურთუკი მაცვია, რომელიც მაისში მინდა რომ დავხიო და დავწვა ხოლმე. ყოველ დილით ნაცრისფერი ცით გაღვიძება მე დეპრესიულს მხდის, მაგრამ ეგეც ადამიანს გააჩნია. ზოგჯერ მზეც ანათებს ხოლმე 5 წუთით. სიძვირეს რაც შეეხება, მე მიყვარს ფულის ორგანიზება, რას რაში დავხარჯავ უნდა ვიცოდე თუმცა ვახერხებ და თვის ბოლოს სულ უფულოდ ვრჩები ხოლმე. ეხლა ლარი რომ გაუფასურდა, სამსახურებში დავაგზავნე CV, ვნახოთ იქნებ გავამდიდრო ფუნტებით ოჯახი. უი და კიდევ, ამერიკულ ფილმებში რომ კამპუსებია, ეგ ლონდონს არ აქვს – ნუ ჩემს უნივერსიტეტს. შუა ცენტრშია, ბევრი შენობაშია გადანიწილებული და სტუდენტური აურა არ იგრძნობა.

თუმცა, რაც არ უნდა ვიწუწუნო, ვაკრიტიკო და თავბედი ვიწყევლო რომ ჩემს საფრანგეთში არ დავრჩი, მაინც ძალიან მაგარია. სულ გაქვს განცდა რომ რაღაც მნიშვნელოვან ადგილას, მნიშნვნელოვან საქმეს აკეთებ და ძალიან კარგი გამოცდილებაა ესეთ ცენტრში ცხოვრება. მთავარ ქუჩებზე სულ ბევრია ხალხია, ყველას სადღაც ეჩქარება, გგონია რომ ერთი პატარა რობოტი ხარ ამ დიდ მანქანაში, მაგრამ მომენტებში ხვდები რა კარგია იქ ცხოვრება და რამხელა და რამდენი opportunities არის გარშემო – ნებისმიერი პროფესიის და ინტერესის ადამიანი გაერთობა და ნახავს იმას რაც უნდა, იმიტომ რომ სულ რაღაც ხდება ამ უზარმაზარ ქალაქში. ჰოდა დაღლილი, 8923 კილომეტრიან საცობში, ავოტბუსში გალუმპული და მიჭყლეტილი რომ ვარ სულ მაგით ვიმშვიდებ თავს.
ჩემს სტუდენტობას რაც შეეხება, შეიძლება საყვრელი პერიოდი არ იყოს, დაკარგული ვიყო და არანაირი სამომავლო გეგმები არ მქონდეს, მაგრამ ზუსტად ვიცი რომ მნიშნველოვანი პერიოდია ყველა მხრივ და მიხარია რომ ამ მნიშნველოვან და გადამწყვეტ, ცოტა საშიშ პერიოდს ამ ქალაქში ვატარებ.

Advertisements

სქესობრივი განათლება სკოლებში

” ქართველი ერი არ დაცემულა მაგ დონემდე”

ესე უპასუხა 20 წლის გოგომ გამოკითხვას: ”უნდა ისწავლებოდეს თუ არა სქესბორივი განათლება სკოლებში? ”

საბედნიეროდ ეს გოგო, ამ ტელეგამოკითხვაში უმცირესობაშია, უმრავლესობა კი თვლის რომ სქესობრივი განათლება აუცილებელია. მეც ვფიქრობ, მოზარდმა უნდა იცოდეს რომ ბავშვი წეროს არ მოჰყავს და კომბოსტოში არ ჩნდება, უნდა იცოდეს როგორ დაიცვას თავი სქესობრივი აქტის დროს რომ აბორტი, დაავადებები და არასასურველი ორსულობა რომელიც ხშირად დაქორწინებით მთავრდება – თავიდან აირიდოს. 2012 წლის UNFPA-ს მონაცემებით, დაქორწინებული ქალების  14% თხუტმეტიდან ცხრამეტ წლამდე გოგონებია, ჩემი დაკვირვებით ხშირად არა სიყვარულით არამედ აუცილებლობითაა განპირობებული, რაც რა თქმა უნდა საზოგადოების დიდი პრობლემაა.

სტრასბურგში მეცხრე კლასიდან, მეთერთმეტე კლასის ჩათვლით მასწავლიდნენ როგორ ისახება ბავშვი, რა ცვლილებებია სქესბორივი აქტის დროს, რამდენაირი კონტრაცეფტივი არსებობს და რა არის აბორტი. ეს თემა ეროვნული გამოცდის ნაწილია  – მახსოვს შარშან ბევრი ვიწვალე ჰორმონების გარჩევაში. ერთხელ ცნობილი სექსოლოგი მოვიდა და ლექცია ჩაგვიტარა, ბოლოს, პაციენტებზე მოგვიყვა, ერთერთი მათგანი შეშინებული მისულა – მაროკოში ყოფნისას, აქლემზე არასწორედ დავჯექი და როგორ ფიქრობთ ქალიშვილი ვარო? მთელი დარბაზი იცინოდა. რამდენჯერ შეგხვედრია ფორუმებზე გოგოები, აბსურდულ კითხვებს რომ სვამენ ” შეყვარებულმა მაკოცა და გამეხახუნა, თქვენი აზრით, არის შანსი ორსულად ვიყო?”  რა თქმა უნდა სასაცილოა რადგან აბსურდია, თუმცა როგორც ყოველთვის აქაც, უცოდინრობა და ინფორმაციის ნაკლებობა დიდ პრობლემას ქმნის, ხოლო იმისთვის რომ ეს პრობლემა აღმოიფხვრას, სკოლაშივე უნდა ისწავლოს მოზარდმა რომ კოცნით და ხახუნით ვერავის დააორსულებს, აქლემზე დაჯდომით კი ქალიშვილობას ვერ დაკარგავს.

საფრანგეთში სქესბორივი განათლება ძალიან ბევრ რამეს მოიცავს და დეტალურად ასწავლის მოსწავლეებს რა არის სექსი, აბორტი და კონტრაცეფცია. სიმართლე გითხრათ ბიოლოგიის მასწავლებელი პრეზერვატივებით და აბებით რომ მოდიოდა სკოლაში და გვასწავლიდა რა ფუნქციებს ასრულებდნენ – ყველა, განსაკუთრებით ბიჭები ბევრს იცინოდნენ. 15 წლის რომ ვიყავი, კონფერენციის შემდეგ პრეზერვატივები დაგვირიგეს, სახლში რომ მოვედი, გაოცებული ვუყვებოდი დეიდაჩემს – ნახე რა მაჩუქესთქო. ბევრი რამ მასწავლებელზეც არის დამოკიდებული, მნიშვნელოვანია როგორ მიაწოდებს ინფორმაციას მოზარდს და რაც მთავარია როგორ უპასუხებს მის დასმულ შეკითხვებს – მოსწავლეს არ უნდა ეუხერხულოს და არ უნდა შერცხვეს, ეს მასწავლებელმა უნდა უზრუნველყოს.საქართველოში კი ეჭვი მეპარება მასწავლებელმა რომელიც მთელი დღე, შენი სურვილის მიუხედავად გაურკვეველ მორალს გიკითხავს და ლურჯად შეღებილ თმებზე გეჩხუბება, ნორმალური პასუხი გაგცეს. სამწუხაროა ის,  რომ კვალიფიციური მასწავლებლები უმცირესობაში არიან. საფრანგეთში ფაქტია რომ ამდენმა სწავლმა და სწორმა მიდგომამ შედეგი გამოიღო – ჩემს გარშემო არვიცი მეგობარი რომელიც დაუცველ სექსზე თანახმაა. საქართველოში, სამწუხაროდ, გამიგია რომ ხშირად ძველ მეთოდებს მიმართავენ, შედეგად კი 18 წლის ორსულ გოგოებს ვიღებთ ხოლმე. სკოლა ამ შემთხვევაში გეხმარება სწორი გადაწყვეტილებების მიღებაში, გიხსნის რამხელა პასუხისმგებლობაა ბავშვი ყოლა და რამხელა  რისკებთან არის დაკავშირებული დაუცველი სექსი, თუმცა ძალიან რთულია სკოლამ გასწავლოს ის, რასაც სახლში გიმალავენ.

ჰო რა თქმა უნდა, საზოგადოება სექსზე ღიად არ საუბრობს – არვიცი რატომ, შეიძლება რელიგიის გამო, შეიძლება პირადი კომპლექსების. მიზეზი არვიცი, თუმცა ფაქტია რომ ხშირ შემთხვევაში მშობლებს, ნათესავებს ვერ გაუზიარებ ამ თემასთან დაკავშირებულ კითხვებს, განსაკუთრებით მაშინ თუ 15 წლის გოგო ხარ – ბევრი იფიქრებს რომ რადგან კითხვები გაწუხებს, გარყვნილი ხარ, რადგან სექსით ინტერესდები, მსუბუქი ყოფაქცევის ადამიანი. საზოგადოებაში დამკვირდებულია სექსთან დაკავშირებით ტრადიციები – გოგო დაქორწინებამდე ქალიშვილი უნდა იყოს, ხოლო 13 წლის ბიჭს პირველ სქესობრივი აქტი პროსტიტუციის გზით უნდა ჰქონდეს. თავისთავად ადამიანის არჩევანის საკითხია ქორწინებამდე ექნება თუ არა სექსი, მაგრამ ამის შესახებ ინფორმაცია უნდა ჰქონდეს და რაც მთავარია, არჩევანში თავისუფალი უნდა იყოს. ყველაზე სამწუხარო კი ის არის რომ, ბიჭს რომელსაც აქამდე ეუბნებოდნენ რომ კომბოსტოდან გაჩნდა, ოჯახის ნათესავს მიჰყავს ხოლმე სექსმუშაკებთან და მერე ამაყობენ რომ მათი შვილი ”დაკაცდა”. რა ვქნა, მე საერთოდ არ მესმის ეს წესი და ვფიქრობ რომ სამარცხვინოა. სხვის სექსუალურ ცხოვრებაში ცხვირს არ ვყოფ მაგრამ ჩემთვის უფრო მისაღებია მოზარდს შეყვარებულთან ჰქონდეს პირველ სქესობრივი აქტი და იყოს ინფორმირებული, ვიდრე ადამიანთან რომელსაც არც იცნობს, არც უყვარს და შეიძლება არც მოსწონს – იქიდან გამომდინარე რომ პროსტიტუცია ლეგალიზებული არ არის, ეს საშუალებაც ბევრ რისკთან არის დაკავშირებული, როგორც მაგალითად სქესობრივი გზით გადამდებ დაავადებებთან, მაგრამ ამ თემას არ გავაგრძელებ, შორს წაგვიყვანს. საფრანგეთში, ორგანიზაცია არსებობს სადაც არასწრულწლოვნებს შეუძლიათ ანონიმურად, მშობლის გარეშე და უფასოდ გამოკვლევები ჩაიტარონ, გინეკოლოგთან მივიდნენ და კონტრაცეფტივი დაენიშნოთ, აბორტი გაიკეთონ და ფსიქოლოგიური დახმარებაც მიიღონ როდესაც გარშემო არავინ ჰყავთ.

საზოგადოება რომელიც ასეთი დახურულია, გინეკოლოგები რომლებიც რჩევის მაგივრად, გკიცხავენ რადგან 18 წლის ასაკში არ ხარ დაქორწინებული, მაგრამ გქონია სექსი და გინდა გადამოწმო რომ ყველაფერი რიგზეა, მშობლები რომლებსაც ამ თემაზე ვერც დაელაპარაკები და არაპროფესიონალი მასწავლებლები რომლებიც წითლდებიან და როგორც ჩემმა მეგობარმა მითხრა ” ამ თავს გადაახტებიან” ხოლმე – ეს არის დღევანდელი სურათი, ჰოდა რა უნდა მოხდეს რომ ეს ყველაფერი შეიცვალოს არვიცი, თუმცა აუცილებელია რომ შეიცვალოს. ფაქტია რომ საქართველო, მსოფლიოსთან ერთად ვითარდება, ფაქტია რომ დღევანდელი ახალგაზრდები უფრო თავისუფლები არიან, უფრო მეტ ინფორმაციასთან აქვთ წდომა, ისიც ფაქტია რომ მოზარდებს უფრო მეტი სექსი აქვთ, ვიდრე 30 წლის წინ, შესაბამისად ლოგიკურია მინიმალური განათლება მაინც მიიღონ რომ არასასურველი ორსულობები, დაავადებები და ადრეულ ასაკში შექმნილი ოჯახები თავიდან ავირიდოთ. არგუმენტი ” მე არ მისწავლია სკოლაში ეგ საძაგლობა, მაგრამ ნახე 6 შვილის დედა ვარ” გაცვდა. მოზარდებს სექსი აინტერესებთ, უნდა ქართველ ერს ეს თუ არა.

მე და მეთორმეტე კლასი

     pff, რა არა-სასაცილო ყოფილა ეს მეთორმეტე კლასი. ყველა დაბღვერილი დადის, თვალებ ჩაშავებული – თითქოს ზომბებად გადაიქცნენ. გაკვეთილზე წესიერად ვეღარც მილაპარაკია, სულ რაღაცეები უნდა ჩაიწერო, ერთი სიტყვაც არ უნდა გამოგრჩეს.

წელს 2 ჯერ ჩამეძინა, სკოლა კი მხოლოდ 3 ჯერ გავაცდინე. უცნაურია რომ ესე ცოტაა, საკუთარი თავის მიკვირს, თუმცა გული სიამაყით  მევსება ცარიელ გაცდენის ფურცლებს რომ ვუყურებ, კიდევ რამდენი დამრჩა გამოსაყენებელი!  ზოგჯერ კლასში მძინავს და ალბათ მაგიტომაც არ მეძინება დილაობით. ყველაზე გემრიელად მაინც ფილოსოფიაზე ჩამთვლიმავს ხოლმე, დაბალი და სასიამოვნო ხმის ტემბრი აქვს მასწავლებელს, ისე კი სისულეებს ბჟუტურებს. მე არ მომწონს. იმ დღეს კლასიდან 5 ბავშვი გაყარა, მერე ასისტენტი შემოვიდა მორიდებით, ამდენს რომ ყრით არ შეიძლება და იქნებ სხვა ზომები მიიღოთო. მე თუ არ მძინავს, ჰანას ველაპარაკები, მესიუ X (სახელი არ ვიცი როგორ იწერება, არც ის ვიცი როგორ ითქმის) კი  სულ მიყურებს, ალბათ მალე  მეც მიმაყოლებს, ამიტომ ჯობია ისევ ჩუმად მეძინოს – ჰოდა უკან ვჯდები და რაფინირებულად მძინავს ხოლმე.

ერთხელ გამოცდაზეც ჩამეძინა, თუმცა ნაწერი უკვე მიცემული მქონდა და ორი საათი იქ უნდა ვმჯდარიყავი ( ეგეთი რამ გინახავთ? 4 საათიან გამოცდას რომ 2 საათში დაწერ და 2 საათი მაინც რომ გტოვებენ, იმ სიჩუმეში, გარშემო კიდევ ყველა წერს, ჩაგეძინება აბა რა უნდა მოგივიდეს) ბავშვების სიცილმა გამაღვიძა, ერთი თვალი გავახილე და ყველა მე მიყურებდა, უცბად შემეშინდა, ვერ მივხვდი სად ვიყავი და ყველა რატომ მაშტერდებოდა, ჰანას გავხედე შეშინებული. თურმე 5 წუთის განმავლობაში ცდილობდა ჩემს გაღვიძებას და ვერ გამაღვიძა, კლასელები კი მაგაზე იცინოდნენ. გამოცდა დამთავრდა, ჰოდა ფეხი დაბუჟებული მქონია და ავდექი თუ არა ეგრევე, გავიშხლართე ვიღაცის მაგიდაზე. ისე ეგ საშინელი გრძნობაა, ერთხელ დილით 7ზე მაღვიძარამ დარეკა, ნინუცამ მთხოვა ( სინამდვილეში დამემუქრა) მე არ გამაღვიძოსო, გავიქეცი გამოსართავად, და უცბად იატაკზე აღმოვჩნდი – მაშინაც ფეხი მქონია დაბუჟებული. ნინუცას რა თქმა უნდა გაეღვიძა, აბა გიგანტი რომ 45 კვადრატში დაეცემა, რა უნდა მოსვლოდა. ჰოდა ესე, მოკლედ ხვალაც სკოლა მაქვს, მე კიდევ ვერ ვიძინებ, თუმცა 2-4მდე  ფილოსოფია მაქვს ასე რომ ავინაზღაურებ.

   კიდევ რა ხდება? ააჰ ჰო. მხოლოდ შარშან აღმოვაჩინე რომ ეროვნულ გამოცდას სპორტშიც ვაბარებ. მერე კი ვინანე ამდენი ხანი რომ ყველაფერს ვაკეთებდი სპორტის გარდა, მაგრამ რა ჩემი ბრალია რომ მოუქნელი ვარ. ჰოდა ორშაბათს სპორტის ეროვნული გამოცდა მქონდა კალათბურთში. წინა დღეს მამაჩემს ვუთხარი:

– მამ, ხვალ იცი კალათბურთის გამოცდა მაქვს!

გაეცინა.

– მეც, ბიძაშენიც და ბაბუაშენიც კალათბურთს ვთამაშობდით, ზუსტად ვიცი გამოგივა, აი ნახე…

ჰოდა დაიწყო ახსნა უცნაური კალათბურთის ტერმინოლოგიით როგორ უნდა მეთამაშა, ამ ყველაფერს ისე მონდომებით ყვებოდა რომ აღარ ვუთხარი : ბურთს არასდროს არავინ არ მაძლევს რადგან არავინ არ მენდობა, ამიტომ გადაწყვიტე ჩემს გუნდელებსაც მე წავართვა ხოლმე. თან ეხლა ახალი რაღაც ვისწავლე, წინიდან ვხვდები და ბურთს ხელს ვურტყავ ჰოდა მერე fuck ya სახით მიმაქვს, თუმცა ვეღარ ვაგდებ. ცუდი მიზანი მაქვს და ზედმეტად ძლიერად ვისვრი, როგორც მასწავლებელმა თქვა.

გამოცდამაც ვერ ჩაიარა ჩემს სასარგებლოდ, ისე რა საშინელებაა როდესაც ეროვნულის საშუალოს, სპორტი გიწევს დაბლა. Horrible! ეხლა სირბილი და ტანვარჯიში დამრჩა, რომ გითხრათ რომელიმეში მაგარი ვართქო მოგატყუებთ. პირამიდების დროს სულ მე ვარ დაბლა და ყველანაირი ზომის ადამიანი მადგება ზურგზე, ძლივს დავდივარ ხოლმე. თან ერთი გოგოა, ჩემზე მსუქანი უფრო სწორედ პუტკუნა, ჰოდა გადაწყვიტა რომ ყველაზე გამდხარია და გვახტება ხოლმე თავზე, ერთხელაც იქნება გადავტყდებით წელში. ერთი სული მაქვს როდის დამთავრდება ეს ყველაფერი.

სხვა საინტერესო არაფერი ხდება, სულ სკოლა და სახლი. ჭამა და ძილიც რ თქმა უნდა. სამეცადინოც ბევრი მაქვს მაგრამ იმდენად მივეჩვიეთ ყველა, აღარავინ ვწუწუნებთ. უნივერსიტეტის საბუთების ვაგროვებ და ერთი სული მაქვს როდის მომივა პასუხები, თან ვნერვიულობ. ყველაზე რთული ალბათ Personal Statement-ის წერაა, საკუთარ თავი რომ უნდა ზომიერად აქო. ჩემი რომ დავწერე, მოდი რაც ონლაინ დევს იმას წავიკითხავთქო. ჰოდა, ”მე რომ დავამყარე გინესის რეკორდი”, ”მე რომ ნობელის პრემია მივიღე ეკონომიკაში”, ”მე რომ 90323092-ჯერ შევხვდი ობამას და ვისაუბრეთ გლობალურ დათბობაზე”… ჰოდა მერე გავთიშე და ტირილი მომინდა. თუმცა ძალები მოვიკრიბე და თავი დავიმშვიდე,  ქართველი ვარ  და ხო, უყვართ მრავალფეროვნება და მულტიკულტურალიზმი. რავიცი. იქნებ ეგ დამეხმაროს.

წავედი ეხლა, ცხვრები დავითვალო.

ინერცია

ბოლოს ბლოგ-პოსტი როდის დავწერე, აღარც მახსოვს. მეთორმეტე კლასში გადავედი, სამეცადინო თავზე საყრელად მაქვს მაგრამ არ ვწუწუნებ – ეს ალბათ არაფერია იმასთან შედარებით რაც წინ მელოდება, თან მომწონს ეს საქმიანი როლი – ესე მგონია გავიზარდე 😀 , კიდევ ერთხელ მიხვდი რამდენს გმატებს სკოლა, განსაკუთრებით ბოლო კლასი ( რა თქმა უნდა, სპორტის გარდა ) და კმაყოფილი დავდივარ აქეთ-იქით თან ნახევრად მძინარე, რადგან ძილი არ მყოფნის. თემებს ვწერ ბევრს, უბრალოდ ისეთებს არა რომ თქვენ დაგაინტერესოთ, თორემ აქაც დავდებდი, ზოგჯერ მე თვითონაც ვეღარ ვხვდები რამე აზრი დევს თუ არა. რა ვიცოდი მე რომ ეკონომიკურ- სოციალურ მეცნიერების არჩევისას, მაინც ამდენი ლიტერატურული ანალიზებს გაკეთება მომიწევდა – ერთ მხრივ კარგია ინგლისურს ვავარჯიშებ, მეორე მხრივ დამღლელია – ზოგჯერ ისეთ რაღაცეებს ჩაწვდება ხოლმე მასწავლებელი, ავტორს რომ არც გაუფიქრებია, მაგრამ რას ვიზამთ – ყველა ლიტერატურის მასწავლებელი ვისაც თავის საქმე უყვარს, ეგეთია 🙂

მალე თბილისში ჩამოვდივარ, მიხარია რომ ვნახავ ჩემს ოჯახს და ირაკლის, თუმცა ვხვდები რომ  მანდ ჩამოსვლის სურვილი ნელნელა მეკარგება და გული მწყდება რადგან მართლა ძალიან მიყვარს თბილისი  – არაფერი აღარ ხდება, სულ ერთი და იგივე სცენარი მეორდება ყველგან – აღარ მსიამოვნებს კონცერტებზე სიარული, ვიცი რომ იქაც ჩხუბი მოხდება, აღარ მსიამოვნებს გარეთ გასვლა – იქ ვიღაც დაბოღმილი სახით რაღაცას მოგაძახებს. რა თქმა უნდა ყველა ესე არ იქცევა, უბრალოდ ძალიან დიდია იმ ადამიანების რიცხვი, ვისაც მხოლოდ შური და ბოღმა ამოძრავებთ. არასდროს მოქმედებდა ეგ ჩემზე, ყოველთვის გახარებული დავდიოდი ქუჩაში იმ იმედით რომ ოდესმე ეს შეიცველებოდა, მერე გამოკითხვებს რომ ნახულობ ოჯახურ ძალადობაზე და მოსკოვში კონცერტზე, 40 000- ჯერ რომ ადამიანს ეკამათები და მაინც მკვლელს გეძახის, ავტობუსში ადგილს რომ უთმობ და ღიმილის ნაცვლად მაინც უკმაყოფილო ჯდება, გამარჯობას რომ არავინ გეუბნება – მინდა თუ არა, ცუდ ხასიათზე მაყენებს, თან რაღაც მხრივ მესმის მათი, ამდენი ხანი ჩაკეტილ სივრცეში ცხოვრობდნენ, უჭირდათ და ესეთ ადამიანებად ჩამოყალიბდნენ, ეხლა კი ვეღარ შეიცველებიან. ახალგაზრდების კი საერთოდ არ მესმის – ინტერნეტთან და ინფრომაციასთან წვდომა რომ გაქვს და მაინც ეგეთი პრიმიტიული ხარ, ბევრ კითხვას ბადებს. ( ყველას კი არ ვგულისხმობ)

გუშინწინ ფბ-ს ვსქროლავდი და სტატუსი შემხვდა, ერთმანეთს ეკამათებოდნენ აღარც მახსოვს რა თემაზე. ცუდია რომ საკმარისად მყარი პრინციპები არ გააჩნიათ რომ ესა თუ ის გადაწყვეტილება დაასაბუთონ – ვიღაცასიგან გაიგეს რომ სწორია და ეგრე უნდა იყოს, მერე ეკითხები რატომ? პასუხი კი არ არის. ინდივიდულიზმის ნაკლებობაც ჩანს – ყველა ერთმანეთს ბაძავს, ერთნაირად საუბრობს, ერთ აზრზეა თუმცა არ იციან რატომ და ა.შ – ეს ხომ ზედაპირულობის ნიშანია. ეს პრობლემა მარტო საქართველოში არ არსებობს, ყველგან არის მცირე დოზებით, უბრალოდ სამწუხაროა რომ აქ ეს ესე ჩანს – არაუშავს რომ სხვანაირად გეცვას, არც ის უშავს რომ სხვანაირად ფიქრობდე. განსხვავებულობა კარგია – მგონია რომ ეს ბევრს არ ესმის. სიმართლე გითხრათ, 13-14 წლის ასაკში მეც მქონია ეგ პრობლემა – არ ვამბობდი ყველაფერს ხმამაღლა სკოლაში რომ თეთრ ფურცელზე მე შავ წერტილად არ გამოვჩენილიყავი. მერე არვიცი რამ მიმახვედრა, აქ წამოსვლამ თუ გაზრდამ რომ ეს ყველაფერი სისულელეა ხოლო თავის შეზღუდვა არასწორი. მგონია რომ რაც უფრო თავისუფალი ხარ, მით უფრო ვითარდები და კარგად გრძნობ თავს.

ისეთი შთაბეჭდილები მრჩება რომ არაფერი აღარ ხდება საინტერესო, ან შორიდან მე ვერ ვხედავ – არც კარგი და არც ძალიან ცუდი – სულ ერთი და იგივე ადგილას ვართ გაჩერებულები და აღარც ვმოძრაობთ. ჰოდა შორიდან ესე ჩანს, ახლოდან, რომ ჩამოვალ მერე დავწერ. ერთი ორი რამ მახსენდება, მაგალითად მოსკოვში რომ წავიდა ჩვენი ელიტა თბილისობაზე – იმდენი კომენტარი გაკეთდა მე რა უნდა ვთქვა ახალი – ვიღაცამ დაწერა ფბ-ზე ჯერ მარტო თბილისობა მოსკოვში რა უცნაური სიტყვათა შეთანხმებაო, ჰოდა მართლა ვის დაებადა ეს იდეა ვერ ვხვდები – თუ ვინმეს ლელას და ნინის მოსმენა უნდოდა ჩამოსულოყო თბილისში. მაგაზე უარესი კი ის იყო, თავის გამართლება რომ დაიწყეს ფბ-ზე, კარგი ადამიანები ვართო. მე კიდევ რა ვქნა, არ მესმის, რუსეთში ჩასვლის შემდეგ, რომელსაც შენი ქვეყნის ტერიტორიების 20 პროცენტი ოკუპირებული აქვს , რანაირად ხარ კარგი ადამიანი. სირცხვილია მაგრამ მათი არჩევნია – ჩვენ მხოლოდ გამიჯვნა შეგვიძლია.
ყველაზე ცუდად რამაც იმოქმედა ალბათ სანდრას გამოსვლა იყო – ყურებამდე აწითლებული ვიჯექი, კომენტარების წაკითხვისას კი ძალიან გავბრაზდი და უსამართლობის გრძნობა გამიჩნდა. სხვა რამეზე მიუთითებს ის რომ სანდრას, ძალიან ბევრი კარგი საქმე აქვს ამ ქვეყნისთვის გაკეთებული და ჩვენ უმადურებივით ვიქცევით, თუმცა უფრო გულდასაწატყვეტია ის რომ ცოლს და ქმარს ერთი ქვაბში ვხარშავთ. მესმის გეზიზღებოდეს ნაციონალური მოძრაობა, ზევიდან მოყოლებული მიშაც, მაგრამ სანდრა ამ შურისძიების პროცესში მხოლოდ იმიტომ მოყვა რომ მიშას ცოლია და ეს არასწორი და სამარცხვინო საქციელი მგონია.
სხვა რა მოხდა? აჰ ჰო, ბიძინამ ახალ გადაცემას ვიწყებო. რამდენჯერ დაგვპირდა და იმედები გაგვიცრუა – სულ ეგრე გვატყუებს. ნეტა ის როდის დაიწყებს საინტერესო ეგოცენტრული აზრების გადმოფრქვევას ხოლო მისი ფანები დაშეარებას. კრიმინალი ისევ მატულობს, მაგრამ არავის აღარ უკვირს – უკვე დღის ნაწილი გახდა. პოლიცია კი ისევ უმოქმედოა. ღარიბაშვილი არ შემიმჩნევია დიდი ხანია და ნეტა როგორ არის საინტერესოა.

მოკლედ, ყველაფერი ისე მხვდება როგორც დავტოვე, საინტერესო და ახალი კი იშვიათად გამოერევა ხოლმე fb-ს. ზოგს აროგანტული მოგეჩვენებით უბრალოდ პატარაობისას მომწონდა თუ არ მომწონდა, ყოველ ჩამოსვლისას ცვლილებას ვხედავდი, მაშინ ყურადღებას სხვა რამეს ვაქცევდი მაგალითად განათებულ, გალამაზებულ ქალაქს, ეხლა კი ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ 2012-ის მერე ტბასავით ვდგავართ. რა თქმა უნდა მიკერძოებული ვარ – იმ ცვლილებებში ჩემი ოჯახის წევრებიც ჩართულები იყვნენ და საკუთარ თავს მოვატყუებ რომ თქვა ობიექტური ვართქო, უბრალოდ საინტერესოა ის, რომ ვინც ობიექტურია და  ვისაც არავინ ჰყოლია წინა ხელისუფლებაში, იმასაც კი ჩემნაირი განწყობა აქვს, ყველაფერი ეს კი მაფიქრებს რომ არ ვცდები.
საწყენი და მოსაბეზრებელია – მე კი რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, მართლა განვიცდი როდესაც მეუბნებიან რა სირცხვილია საქართველოში რაც ხდებაო. მაინც მგონია რომ ეს ყველაფერი შეიცვლება უბრალოდ როდის, არვიცი. თუმცა სანამ ჩამოვალ, ჯობია გავაგრძელო ჩემი ფილოსოფიის მასწავლებლის მოსმენა, მემგონი მარქსისტია თუმცა ღიად თქმის უფლება არ აქვს. გუშინ საყოველთაო დაზღვევაზე ვეკამათეთ და კვირას სამუშაო საათებზე – მე კიდევ ხმა რატომ მიკანკალდება კამათის დროს არ მესმის – უნდა გადავეჩვიო თორემ არადამაჯერებლად ვჟღერ, თან ვერაფერი ვერ გავიგე ფილოსოოფის, ყველა სიტყვას სხვანაირ მნიშვნელობა აქვს და ასე მგონია ფრანგულს თავიდან ვსწავლობ. მალე უნივერსიტეტებშიც ვაგზავნი საბუთებს და ერთი სული მაქვს როდის მომივა პასუხი – მუცელეში ის ნერვული ბურთი დღიდითღე იზრდება.

მშობლები, აღზრდა და ინფანტილური სრულწლოვნები

ერთი კვირის წინ მე და ჩემი მეგობრები ვლაპარაკობდით მშობლებთან ურთიერთობაზე, ყველამ მითხრა ზედმეტად გულწრფელი ხარ, რაღაცეები რომ დაუმალო და გაურფთხილდე აჯობებსო- მე არ დავეთანხმე. მიუხედავად იმისა რომ ეს გულწრფელობა ყოველთვის მომგებიანი არ ყოფილა ჩემთვის, მაინც ვთვლი რომ მაგან განაპირობა ის რაც დღეს მაქვს – მათი ნდობა და თავისუფლება. 15 წლამდე რამდენიმეჯერ მომიტყუებია სად ვარ, ვისთან ერთად და ა.შ ( დედა, მამა, თუ კითხულობთ, მაპატიეთ 😀 ) მერე მივხვდი რომ მათი მიდგომიდან გამომდინარე, არ მჭირდება ტყუილი. ცხადია, რომ ყველაფერი დამოკიდებულია მიდგომაზე – ის თუ რა ურთიერთობა აქვს შვილს მშობლებთან და ის თუ როგორ ადამიანად ყალიბდება ეს შვილი. ვფიქრობ ამ ქვეყანაში აღზრდის პრობლემა გვაქვს, რაც თავისუფლების დეფიციტმა გამოიწვია.

მაგალითად,  საქართველოში და არა მარტო აქ (თუმცა აქ უფრო ხშირად) 18 წელი და სრულწლოვანება არაფერს ნიშნავს ზოგიერთი მშობლისთვის. გავიხედ-გამოვიხედები ხოლმე გარშემო და სულ იმას ვხედავ როგორ უხეშად ერევიან მშობლები სრულწლოვანი შვილის გადაწყვეტილებებში – ისინი არ აძლევენ იმ თავისუფლებას რომელიც მას ეკუთვნის, თუნდაც კანონით. ის მიდგომა რომ 23 წლის გოგოს ცალკე ცხოვრება მშობლების უპატივცემლობაა  თუ დაქორწინებული არაა და ის რომ 25 წლის ბიჭს არ შეუძლია მამამისის გარეშე ნაბიჯი გადადგას – ჩემთვის ძალიან არასწორია. 18 წელი აქვთ იმისთვის რომ აქტიურად ჩაერიონ ჩვენს ცხოვრებაში, მიიღონ ჩვენს მაგივრად ან ჩვენთან შეთახნმებით გადაწყვეტილებები და გაგვზარდონ ისე, როგორც მათ უნდათ – 18 წელი. ამის შემდეგ, დამოუკიდებლად უნდა შევძლოთ ისეთი გადაწყვეტილებების მიღება რომელიც მათთვის მისაღებია, მათი ჩარევის გარეშე ( რჩევას არ ვგულისხმობ). თუმცა, რომ არ იყოს არც ეგ მიმაჩნია ტრაგედიად – ყოველთვის ამას მიხსნიდა დედაჩემი  და ყოველთვის  100 %-ით ვეთანხმებოდი.

პრობლემაა ისაა რომ ამ 18 წლის განმავლობაშიც არასწორედ უდგებიან შვილის აღზრდას – ყველამ როგორც უნდა ისე გაზარდოს საკუთარი შვილი, არავის არაფერს არ ვასწავლი უბრალოდ რაც მაკვირვებს იმაზე ვწერ. თავისუფლებაზე ვლპარაკობდი – რამდენი დედა და მამა ვიცი რომელიც არანაირ დამოუკიდებლობას არ აძლევს შვილს. 16 წლის გოგოს რომ დასდევ უკან და ეჩხუბები რომ სამეცადინოდ დაჯდეს, ჭამოს, ოთახი დააალაგოს და ა.შ, ისევ მშობლის ბრალია – 16 წლის გოგო თავისით უნდა ხვდებოდეს რომ კარგი ნიშნები, მეცადინეობა, ახალი ამბების წაკითხვა, მოძიება, სწავლა და ა.შ საჭირო და უმეტესს შემთხვევაში საინტერესოა, 16 წლის გოგო იმხელაა რომ თავისით უნდა ხვდებოდეს როდის შია, როდის დაალაგოს და რა ჩაიცვას. ოჯახში ყველა ერთნაირ ფასეულობებს იზიარებს, ყველას ერთი რელიგია აქვს, ერთნაირი პოლიტიკური ხედვა და ა.შ – ეს ბუნებრივია და ამაში არაფერი გასაკვირი არ არის, უცნაური კი ის არის რომ როდესაც ეს, ესე არ ხდება და მაგალითად შვილს არ უნდა ბავშვის მონათვლა, არჩევნების სხვას აძლევს ხმას და ა.შ – ოჯახურ ტრაგედიად აღიქმება ხოლმე. ვფიქრობ საქართველოში მიუღებელია ის რომ ოჯახის წევრს განსხვავებული აზროვნება და ხედვა ჰქონდეს – სტრასბურგში მაგალითად, ჩემი მეგობრის ძმები ათეისტები არიან, დამ თვითონ გადაწყვიტა რომ კათოლიკე ყოფილიყო როდესაც ბიბლია წაიკითხა, დედა პროტესტანტი, მამა კი კათოლიკეა. პოლიტიკას რაც შეეხება ძალიან სასაცილო ოჯახია – საარჩევნო პროგრამების წაკითხვის შემდეგ ყველა სხვადსხვა პარტიას აძლევს ხოლმე ხმას, ერთი ეკოლოგიას რომ იცავს, მეორეს სოციალიზმი რომ ხიბლავს და ა.შ – ამაში ვერანაირ პრობლემას და დრამას ვერ ხედავენ და ჰარმონიულად ცხოვრობენ – მშობლები აძლევენ არასრულწლოვან შვილს იმდენ თავისუფლებას და დამოუკიდებლობას რომ საკუთარი აზრი გააჩნდეს და თვითონ გადაწყვიტოს რისი სწამს. აქ, ტიპიური ქართული  მიდგომის შემდეგ რა გასაკვირია რომ შებოჭილი მოზარდი რომელიც საკუთარი თავის დამკვიდრებას ცდილობს, როგორც კი თავისუფლებას მოიპოვებს – ან უპასუხისმგებლოდ ეპყრობა, არ იცის ზომა და ზღვარი, ან მშობელს ატყუებს. მე მირჩევნია რაღაც საკითხებში კომპრომისზე წავიდე და გულწრფელი ვიყო, მშობლებთან უფრო მეგობრული ურთიერთობა მქონდეს და ეს გულწრფელობა საბოლოოდ დამიფასდეს.

თუმცა, საქართველოში ძნელია მშობლებმა თავისუფლება მისცენ შვილებს როდესაც თვითონ არ გააჩნიათ ეს – კი მაგრამ, როგორ გაუშვას მამამ 20 წლის გოგო შეყვარებულთან ერთად საცხოვრებლად, რას იტყვიან მეზობლები? არ ჯობია ეს გოგო ცოლად მოიყვანოს და როგორც ცოლ-ქმარი ისე გადავიდნენ? მერე რა რომ ჯერ მხოლოდ 20 წლისები არიან, სამაგიეროდ სასირცხვილო არაფერი იქნება და ოჯახის რეპუტაცია არ შეილახება -_- როგორ უნდა ვიყოთ თავისუფლები როცა საკუთარ სიამოვნებაზე მეტად, ის გვანაღვლებს რას იტყვის/ იფიქრებს სხვა?  ეს 20 წლის გოგოც რა თქმა უნდა მამამისს უჯერებს და ისე აკეთებს როგორც ის იტყვის – მოწონს დაქორწინების იდეა და ერთგვარი თავისუფლება მშობელბისგან.

ასეთი აღზრდის შედეგად ვიღებთ ხოლმე ინფატილურ სრულწლოვნებს რომლებსაც არ შეუძლიათ დამოუკიდებლად პატარა ნაბიჯის გადადგმაც კი, რომლებიც სულ მშობლების იმედზე არიან, არ გააჩნიათ საკუთარ აზრი, მყარი არგუმენტებით და ა.შ. ვფიქრობ ეს უნდა შეიცვალოს, და უნდა შეიცვალოს რაც შეიძლება მალე, მალე უნდა მიხვდნენ მშობლები იმას რომ შვილის დახურულ სივრცეში გაზრდას  არაფერი კარგი არ მოაქვს, იმას რომ განსხვავებული და თავისუფალის მიღება ტრაგედია არ არის, იმას რომ დამოუკიდებლობა საჭირო თვისებაა ცხოვრებაში, და კიდევ იმას რომ სიტყვა სრულწლოვნებას თავისი განმარტება აქვს, 18 წელი კი უბრალო რიცხვი არაა. არ ვამბობ,  რომ მე, 2015  წლის 14 იანვრიდან იმას გავაკეთებ რაც მინდა, ისე რომ მშობლები არ გავითვალისწინო – მათ აზრს, ზუსტად იმის გამო რომ ესე გამზარდეს, ძალიან დიდი პატივს ვცემ და ძალიან მნიშვნელოვანია ჩემთვის თუმცა ისიც ვიცი რომ დამოუკიდებლად აზროვნება შემიძლია და მაქვს უფლება ისე ვიმოქმედო როგორც მინდა – ეს ჩემს მშობლებს ესმით და დარწმუნებული ვარ ისე მოვიქცევი რომ არც მათ ვაწყენინო და არც საკუთარ თავს.

ნინუცა დეიდა

ნინუცა უკვე 39 დღეა თბილისში წავიდა და მივხვდი რომ მარტო ცხოვრება არც თუ ისეთი იოლია, როგორიც მეგონა. ბაბუაჩემისგან განსხვავებით, ნინუცას ძალიან უყვარს როდესაც მასზე ვწერ, ამიტომ დარწმუნებული ვარ ეს პოსტიც მოეწონება და იტირებს, როგორც ყოველთვის.
ვინც არ იცით, ნინუცა ჩემი 25 წლის დეიდაა რომელსაც 3 წლიდან ვამწარებ. 12 წლიდან კი ამ საქმიანობას უფრო აქტიურად ვეწევი რადგან ერთად ვცხოვრობთ 45 კვადრატულ ბინაში – მხოლოდ ჩვენ.
ვჩხუბობთ ხშირად. ძალიან ხშირად. ზოგჯერ ის ყვირის. ზოგჯერ მე. ძალიან ექსტრემალურ სიტუაციებში, დედაჩემთან დარეკვით მთავრდება ხოლმე. ჩხუბის მერე ტირის. ყოველთვის თუ არა, უმეტესს შემთხვევებში. ერთხელ მაღაზიის გამყიდველს ეჩხუბა და შუა მონოპრიში ტიროდა.
უცნაური ხასიათი აქვს – ღამის ორ საათზე ვდგები, სამზარეულოში მივდივარ წყლის დასალევად; ფეხებში ნინუცა მეჩეხება, იატაკს აპრიალებს, ვეღარ მოვითმინეო მპასუხობს, მე ხმის ამოუღებლად ვბრუნდები ოთახში. კვირა დილით კი მტვერსასრუტით დადის – შენს ოთახს არ ვეკარებიო ამბობს, მაგრამ რადგან სახლი 45 კვადრატია ალბათ ხვდებით რომ დალაგების ხმა, მეზობელსაც კი ესმის. თვლის რომ არაესთეტიურად მძინავს, ამიტომ მაღვიძებს ხოლმე. მაღაზიაში, ტანსაცმელს რომ ვიზომავ, არ ერიდება იმის თქმა რომ არ მიხდება, თან შედარებების გაკეთება უყვარს, მაგალითად ” გადამზიდველის მხრები გაქვს” ან ” ეს კეტები არ მოგიხდება, წვრილი და გრძელი ფეხები უნდა”. ჰო გამახსენდა, საკუთარი თავი ყველაზე ლამაზი ჰგონია, სულ სარკის წინ დგას და ამბობს რომ ” საუკუნე შეეშალათ და ეს იშვიათი სილამაზე 20-იან წლებში უნდა დაბადებულიყო ”, მერე რომ დავცინი, ვხუმრობო იძახის მაგრამ მე მაინც ვფიქრობ რომ სერიოზულად ამბობს. თუმცა უნდა ითქვას რომ მართლაც ლამაზია – დიდი შუბლი აქვს და მწვანე თვალები, პატარა ცხვირი. და ჰო, ტუჩი არ აქვს მაგრამ ეს, როგორც ნინუცა ამბობს ”არისტოკრატული სილამაზეა” . ზოგჯერ ისტორიას ვუყვები და არ მისმენს, ზოგჯერ კი წუხდება და მაჩუმებს. მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ძალიან საინტერესო პერსონაჟია დეიდაჩემი, რომელსაც მიუხედავად იმისა რომ ზოგჯერ საშინელებებს ვეუბნები, მაინც ბავშვობიდან მივლის, ანგარიშს უწევს ჩემს იმპულსურ ხასიათს, ნერვიულობს და ყურადღებას მაქცევს – ზოგჯერ როგორი თბილი ვარ.

ჰოდა ესე, ნინუცა 4 თვით თბილისში გადაბარგდა. მის წასვლას ბევრი პოზიტიური მხარე აქვს.

– თბილისიდან 1 მაისს ჩამოვედი და ჩემოდანი ისევ არ ამომილაგებია – ტანსაცმელს მაქედან ვიღებ, ვხმარობ, ვრეცხავ და მერე კარადაში ვდებ. ამოლაგების პროცესი იწელება, მაგრამ მე არ ვიღლები. თან არავინ ჩხუბობს.
ნინუცამ სცადა ტელეფონით ჩხუბი, მაგრამ ყველაზე კარგი იცით რა არის? ვუთიშავ და მერე ავიწყდება გადმორეკვა.
– სახლში სკოლიდან დაღლილი მოვდივარ, ჩანთას კართან ვაგდებ და ეგრევე დიდ ოთახში ვწვები, 20 წუთი ალბათ, რომ ”დავისვენო”. ზოგჯერ ფეხს მაგიდის ქვედა თაროზე ვდებ. მერე შეშინებული ვიღებ. მერე მახსენდება რომ მარტო ვარ და ისე ვდებ. მერე მრცხვენია და ვიღებ. თუმცა აქ მთავარი ისაა, რომ თავისუფლება მაქვს.
– კვირა დილით არავინ არ მაღვიძებს.
არავინ ჩხუბობს ოთახი დაალგეო.
ჭურჭელს როცა მინდა, მაშინ ვრეცხავ.
ამ ყველაფრის მიუხედავად, იმ დღეს კომპლიმენტი მივიღე – სახლი როგორი მოწესრიგებული გაქვსო.

ჰოდა ესე, მარტო ცხოვრება კარგია. ჩემმა კლასელებმა რომ გაიგეს, რა მაგარია სულ ფართის მოაწყობო. მერე ვუთხარი რომ არანაირი ფართის მოწყობის სურვილი არ მაქვს რადგან არ მიყვარს არეულობა ჩემს სახლში – გულდაწყვეტილები გაბრუნდნენ უკან. გვიანაც არ მოვდივარ, 1-მდე მტოვებდნენ გარეთ და ეხლაც ეგრე ვარ. თბილისში პირველი საათი უცბად 10 ხდება ხოლმე მაგრამ ამ ბოლო დროს თბილისშიც, ხშირი რეკვებით, 12-მდე მტოვებენ. მემგონი გავიზარდე.

მიუხედავად იმისა რომ პირველი ორი კვირა ბედნიერი დავრბოდი რა კარგია სახლში მარტო ყოფნათქო, 39 დღის შემდეგ მივხვდი, მის წასვლას ბევრი ნეგატიური მხარე აქვს:

-აქამდე ნინუცა მაღვიძებდა ყოველ დილით. ჩხუბით. ღრმა ძილი მაქვს. ეხლა:
7:00 საათზე. მირეკავს ბებო. მირეკავს ალიენორი. მირეკავს ირაკლი. მირეკავს კლარა. მირეკავს ბებო. მირეკავს ირაკლი. რეკავს მაღვიძარა. რეკავს თიკო. რეკავს ალიენორი.
არ ვიღვიძებ – არ მესმის.
7:30 წუთზეე. მირეკავს ბებო. მირეკავს ალიენორი. მირეკავს ირაკლი. რეკავს მაღვიძარა. მირეკავს თიკო
არ ვიღვიძებ – არ მესმის.
9:15 წუთზე. მეღვიძება. დავხედავ ტელეფონს – 930930 გამოტოვებული ზარი. დავხედავ საათს 10-ის 15 წუთი. ვურეკავ დედას ” აუ დედა. ჩამეძინა” ის მპასუხობს რომ ჩემი ნდობა არ შეიძლება მაგრამ ჩხუბით არ მეჩხუბება რადგან იცის – ღრმა ძილი მაქვს.

ნინუცა რომ აქ იყოს, გამაღვიძებდა. ჩხუბით მაგრამ გამაღვიძებდა. სკოლაშიც წავიდოდი და 390390-ე გაცდენა არ მექნებოდა.

-ტანსაცმელი უნდა გავრეცხო. სუფთა აღარაფერი დამრჩა. ვუახლოვდები სარეცხ მანქანას, ვყრი ტანსაცმელს. ვაგდეგ სარეცხ ფხვნილს. ვაყენებ 40 გრადუსზე. ვაჭერ დაწყებას. არ იწყება. კიდევ ვაჭერ. წითლად ინთება მაგრამ არ იწყება. კიდევ ვაჭერ – ჩაქვრა. ”გავაფუჭე? აუ”. კიდევ ვაჭერ. მაინც არა. მერე დიდხანს ვაჭერ. ისევ არ იწყება. თავს ვანებებ, დაღონებული გვერდით ვჯდები და უცბად ტრიალის ხმა მესმის.
ჩაირთო! oh yeah.
ნახევარ საათის შემდეგ, სარეცხი გარეცხილია. ეხლა უნდა გავფინო. ამაყად ამომაქვს შავი ჯინსი, თეთრეული და უცბად ვხედავ რომ ჩემი თეთრი მაისური ნაცრისიფერია.

ნინუცა რომ აქ იყოს, თეთრი თეთრად დარჩებოდა, შავი შავად. თუმცა ნაცრისფერიც ლამაზია.

– მშია. სუპერმაკეტში წასვლა დამავიწყდა. საღამოს 8 საათია, ყველაფერი დაკეტილია. საჭმელს იქ ვეძებ, სადაც არასდროს არ მიძებნია. უჯრების ბოლოში, საყინულის სიღრმეში – ვპოულობ ბოსტნეულს და ქათმის ფილეს.
ვიწყებ შეწვას. თითქოს წარმატებულად დაწყებული სულ მარცხით მთავრდება – ტელეფონმა დამირეკა და ფილეს გადატრიალება დამავიწყდა ამიტომ წინა მხარეს ცოტა უმი, უკანა მხარეს კი შავი იყო. ბოსტნეულს არაუშავდა რა.

ნინუცა რომ აქ იყოს, გემრიელ საჭმელს გააკეთებდა.

თუმცა აქვე უნდა ავღნიშნო რომ აქაური ქართველები სულ გემრიელ სადილებს მიკეთებენ, ამიტომ საწუწუნო არაფერი მაქვს. თან, კლარასგან და ალიენორისგან მომაქვს ხოლმე კვირაობით საჭმელი.

– ნინუცა სულ მაფრთხილებს სახლი არ გადაწვა ან არ დაამტვრიოო. მეც ვეუბნები რომ 17 წლის ვარ და ვიცი როგორ უნდა მოვიქცე, მაგრამ…

ფანჯრის რაფაზე ვზივარ ხოლმე, მუსიკას ვუსმენ. რკინის ამაღლება აქვს ამიტომ გადავრნის შანსი, თუ შენი ინიციატივით არ გადახტი, არ არსებობს. ამას წინათ, რომ ვდგებოდი, ფეხი ამისრიალდა და ზურგით ფანჯარა კედელს მივახეთქე – ფანჯარა დაიმსხვრა. ცოტა ამეტირა, მერე დავსკოჩე და თან ვფიქრობდი რომ გაიგებენ, ალბათ მაგრად მეჩხუბებიანთქო. ნინუცამ არაუშავს, ისედაც უნდა გამოვცვალოთ.
მეორე დღეს, დილით, სკოლაშის წასვლის წინ, მაისურს ვაუთოვებდი. იატაკზე ვაფენ ხოლმე ნაჭერს. უთო გადაყირავდა, იატაკზე პირით დავარდა, მე კიდევ ყურადღება გამეფანტა და სანამ ავიღე , იატაკი დამწვარი დამხვდა. მაგაზეც ვინერვიულე, ვიფიქრე მაგრად მეჩხუბებიანთქო. ნინუცამ არაუშავსო, არადა იატაკის გამოცვლას საერთოდ არ ვაპირებთ, მაგრამ რავიცი. ზოგჯერ უცნაურად კეთილია.

– ყველაზე დიდი მინუსი კი ის არის რომ რამდენი მეგობარიც არ უნდა ვნახო, რამდენ ადამიანსაც არ უნდა ველაპარაკო დღის განმავლობაში, ღამე რომ ვბრუნდები და სახლში სიცარიელეა, ცუდია. კარგია ხოლმე ნინუცა რომ თავის ოთახშია, თავის რა, დიდ ოთახში წევს, მისი ოთახი მე დავიკავე, ტელევიზორს უყურებს ან მეცადინეობს, მე გავდივარ და რაღაცეებს ვუყვები ან ის მიყვება. კარგია როდესაც სახლში მარტო არ ხარ – არ იწყენ.

ვჩხუბობთ ხშირად. ძალიან ხშირად. ზოგჯერ ის ყვირის, ზოგჯერ მე. პატარა რომ ვიყავი, ერთხელ ნუ დამღალეთქო ვუპასუხე – მაგრამ ამ ყველაფრის მიუხედავად მიყვარს აქ რომ არის. აქამდე თუ არ მომწონდა ის ვალდებულებები რაც მქონდა, სუპერმარკეტში სიარული როცა მთხოვდა, სახლის დალაგება როცა მას უნდოდა და გამწარებული თავისუფლება ვითხოვდი, ეხლა ვხვდები რომ, ეგ ვალდებულებები როდესაც ეს თავისუფლება მართლა გაქვს კიდევ უფრო მეტია. უფრო მეტი მოგეთხოვება – თავისუფლებას პასუხისმგებლობით უნდა მოეკიდო,  თუ არა და ჩემსავით სახლს გადაწვამთ ან ფანჯრებს ჩაამსხვრეთ. მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელო. ნინუცა დეიდა მომენატრა. ოღონდ ძალიან არა. მაინც 17 წლის ვარ და მომწონს სერიოზულ ადამიანად რომ აღმიქვავენ რომელსაც მარტო ტოვებენ.

აი ისიც:

1422629_692247170793119_1233573478_n

 

17 მაისი!

484780_4903048743357_51183606_n

ხშირად ვფიქრობ, რომ რასაც ვწერ ისედაც ნათელი ჭეშმარიტებაა და საკამათო აღარაფერია, მაგრამ მერე ვუყურებ რა ხდება საქართველოში, მაგალითად ანტიდისკრიმანიციული კანონის მიღებისას და ვხვდები რომ, ის რაც ერთი შეხედვით ლოგიკური და სწორი ჩანს, საქართველოს მოსახლეობის რაღაც ნაწილისთვის ასე სულაც არ არის. შესაბამისად მიჩნდება სურვილი გამოვხატო ჩემი აზრი. ვიცი, 17 წლის გოგოს ნაწერი არაფერს შეცვლის,მაგრამ უმოქმედოდ ყოფნას ნამდვილად მირჩევნია. ამ თემაზე დაწერილა უამრავი ბლოგი, უფრო მეტი სტატუსი, გაკეთებულა გადაცემები და განცხადებები, მაგრამ ვთვლი რომ მნიშვნელოვანია ყურადღების გამახვილება. ჰოდა აი ეს პოსტიც.

” ეს ხალხი (ჰომოსექსუალები) საქართველოში საჭირო არ არის, საჭირო არ არის,“ – ეს განცხადება ერთერთმა საეკლესიო პირმა ანტიდისკრიმანციული კანონის მიღებისას გააკეთა. მე არ მესმის რატომ ერევიან მღვდლები სახელმწიფოებრივ საქმეებში. ყველას აქვს უფლება გამოთქვას საკუთარი აზრი, თუმცა არავის აქვს უფლება შეზღუდოს მეორე ადამიანის თავისუფლება, მხოლოდ იმიტომ რომ მას განსხვავებული ორიენტაცია, კანის ფერი ან რელიგია აქვს. რას ნიშნავს ეს ხალხი საქართველოში საჭირო არ არის? ან ამ კაცმა რატომ უნდა გადაწყვიტოს ვინ არის საჭირო და ვინ არა? რადგან ანაფორა აცვია და ჯვარი უკეთია? იმის მაგივრად რომ უმცირესობა დაიცვან და უმრავლესობას სიმშვიდისკენ მოუწოდონ, პირიქით აკეთებენ – არეულობას ქმნიან. ადამიანის ცემა, ჭინჭრით სუსხვა და ა.შ ქრისტიანული საქციელია? სად წერია? მერე გამოდიან ღირსება დამცველები და ურტყავენ უდანაშაულო ხალხს. არცერთი მათგანი არ ფიქრობს საკუთარ საქციელზე, არავის მოსდის აზრად რომ შეიძლება ტაბურეტით სირბილი არასწორია. სახელმწიფო მათ არ სჯის, ან თუ სჯის მხოლოდ 400 ლარიანი ჯარიმით, მამაოები კი ”კარგ” მაგალითს აძლევენ. რა თქმა უნდა, ყველა ეკლესიის წარმომადგენელზე არ ვსაუბრობ, მაგრამ სამწუხაროა რომ ის ადამიანები ვინც სწორედ ფიქრობენ, საკმარისად არ ჩანან და ძირითადი სურათი ასეთია – ტაბურეტიანი მამაო.

ყველაზე გულდასაწყვეტი ის არის რომ 17 მაისის აქცია აღარ ტარდება. გასაგებია რომ ” იდენტობის” წევრებს არ სურთ არეულობის შექმნა, ისიც მესმის რომ თავს დაცულად არ გრძნობენ, როდესაც მთავრობა თვლის რომ 2013 წლის 17 მაისსმა კარგად ჩაიარა, პოლიციამ კარგად იმუშავა, მაგრამ ვფიქრობ უმოქმედობა არაფერს შეცვლის. საზოგადოება უნდა მიხვდეს რომ ის ჰომოსექსუალი არსებობს, სკოლაში დადის, მუშაობს, გვერდით ცხოვრობს, საზოგადოების ნაწილია და რომ ამაში ცუდი არაფერია. რა გამოდის, რომ ქართველ ჰომოსექსუალს უნდა ეშინოდეს იმის თქმა რომ მისივე სქესის ადამიანი იზიდავს და მოსწონს? რა გამოდის, იმ ბრბომ უნდა იფიქროს რომ  ცემა-ტყეპით, მუქარით და სხვა, არაცივილიზებული გზით  შეუძლიათ მიზნის მიღწევა?  როდესმე ხომ უნდა შეიცვალოს ეს მიდგომა? თუ არასდროს არ ჩატარდება ჰომოფობიის წინააღმდეგ აქციები, რანაირად უნდა მოხდეს ეს ცვლილება? ადვილია აქციის გამართვისკენ მოვუწოდო ადამიანებს როცა მე თვითონ ვერც ჭინჭრით დამსუსხავენ და ვერც ტაბურეტს ჩამარტყავენ მაგრამ  როდესაც საკუთარი უფლებებისთვის იბრძვი, ბოლომდე არ უნდა იბრძოლო, თუ შენთვის ეს უფლებები მნიშვნელოვანია?

ახლა რაც შეეხება პოლიტიკოსებს. რამდენიმე დღის წინ, ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრმა, დავით დარახველიძემ, ასეთი სიბრძნე თქვა: ”ჰომოსექსუალი ადამიანები არიან ავადმყოფები და თანაგრძნობას იმსახურებენ, თუმცა ეს ადამიანები აქციებს ატარებენ და ამ აქციებით პურს მათი მხარდამჭერები ჭამენ, რომლებიც სრულიად ნორმალური ორიენტაციის მქონენი არიან“. მესმის რომ განათლების პრობლემა დგას საქართველოში, მაგრამ როდესაც მინისტრი ასეთ ხმამაღალ განცხადებას აკეთებ, სანამ ადამიანს ავადმყოფს უწოდებ და თანაგრძნობას გამოხატავ, იქნებ წაიკითხო რაიმე ამ თემის შესახებ. მერე კიდევ, ჰომოფობიის წინააღმდეგ აქციას მხოლოდ ის მიზანი აქვს რომ ვინმემ პური ჭამოს? ადამიანის უფლელების დაცვა, თავისუფლება, თანასწორობა და ა.შ, არაფერ შუაშია? ზაფხულში, ნეტგაზეთში სტაჟს ვაკეთებდი როდესაც მე და ერთერთი თანამშრომელი კახა კუკავას პარტიის მიერ ორგანიზებულ აქციაზე გაგვიშვეს – სკოლებთან, ეკლესიებთან და საზოგადოებრივ ადგილებში ამ ტიპის აქციის ჩატარება არ შეიძლება, გარყვნილობააო მითხრა პარტიის წევრმა. 1. ყველგან ეკლესიაა! 2. გარყვნილება რა არის? ქუჩაში გამოსვლა და ადამიანის უფლებების დაცვა? ეს ხალხი იყრის კენჭს არჩევნებში? ბურჯანაძემ კი სოლიდარობა გამოუცხადა სასულიერო პირებს, ”სოლიდარობას ვუცხადებ სასულიერო პირებს, რომლებიც, შესაძლოა, 17 მაისს ზედმეტად ემოციურები იყვნენ, მაგრამ მათი მხრიდან ცემა-ტყეპა და იმის მეასედიც კი არ ყოფილა, რაც 26 მაისს მოხდა” გასაგებია რომ 9 წელი ”საშინელებაში” გვაცხოვრებდნენ, მაგრამ ახლა რომ ძალადობის ფაქტი დაფიქსირდება, აღარ გავასაჩივროთ რადგან 1 ოქტომბრამდე უარესი ხდებოდა? მერე კიდევ, ტაბურეტით სირბილს, გინებას და ამ ყველაფრის წინასწარ დაგეგმვას, ემოციურობა არა – აგრესიულობა ჰქვია. ლევან ვასაძის ვიდეოებს აშაერაბდა ჩემი ფეისბუქის მეგობრების რაღაც ნაწილი და აქებდა მას. რა თქვა მაგ კაცმა მოსაწონი არ მესმის, ყველანაირი თავისუფლების წინააღმდეგია და გეი აუცილებლად ვარდისფერ ”კალგოტკაში” გამოწყობილი ავადმყოფი ჰგონია.

2013 წლის 17 მაისს, სტრასბურგში ვიყავი, შესაბამისად აქციაზე ვერ წავედი, მაგრამ Facebook საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის რომ მენახა რას ფიქრობს საზოგადოების ნაწილი. გარდა იმისა რომ რამდენიმე ჩემი ნაცნობის ფოტო ვნახე ტაბურეტიანი მამაოების გვერდით და გულწრფელად შემრცხვა, ამხელა აგრესია ჩემხელა ბიჭებში და გოგოებში საიდან მოდის არ მესმის. უზრდელურად, არაადეკვატურდ და უარგუმენტოდ გამოხატავენ საკუთარ აზრს. ჰოდა ამ ადამიანებს იქაც ვუპასუხე და აქაც მივმართავ, ზოგიერთი სასულიერო პირი რომ აქციებს არბევს, იმუქრება და იგინება, ეგ უფრო დიდ პრობლემად არ მიგაჩნიათ და უფრო არ გაწუხებთ ვიდრე მშვიდობიანი აქციის მონაწილის ორიენტაცია? ჩემთვის ეგ უფრო მეტ კითხვას ბადებს, ვიდრე ის ვის ვინ უყვარს, რატომ და ა.შ. როგორც თქვენ ხართ ამ ქვეყნის მოქალაქე, როგორც თქვენ იხდით გადასახადებს და როგორც თქვენ გაქვთ არსებობის უფლება ისე აქვთ მათთაც. რაც შეეხება იმ ადამიანებს ვინც პედოფილების და ჰომოსექსულების ერთმანეთს ადარებს. მარტივად რომ ავხსნათ, პედოფილია კანონით ისჯება, ჰომოსექსუალობა არა. მამაკაცს რომ მეორე მამაკაცი უყვარს, სექსი აქვთ და ორივეს უნდა ეს, დანაშაული არ არის. 40 წლის კაცი რომ 10 წლის გოგონას აუპატიურებს, ეს დანაშაულია. მერე კიდევ, გეი აღლუმი და ჰომოფობიის წინაღმდეგ აქცია ორი სხვადასხვა რამაა, შედით youtube-ში, ჩაწერეთ და ნახეთ. ნახევრად შიშველი, წითელი ბოათი და მაკიაჟით არავინ დარბოდა თბილისში (თუმცა, აქვე მინდა ავღნიშნო რომ გეი პარადზე ძალიან გავერთე სტრასბურგში, ასეთი მხიარულება კარნავალის და მუსიკის ფესტივალის დროს არის ხოლმე).

არ მინდა ისე გამომივიდეს, თითქოს რადგან მე საფრანგეთში ვცხოვრობ, ქართველებზე მეტი ვარ და ვინმეს რამეს ვასწავლი, არა, მეც ამ საზოგადოების ნაწილი ვარ ისევე როგორც ჩემი ოჯახი წევრები. უბრალოდ მაწუხებს ის ფაქტი, რომ 17 მაისის აქცია არ იმართება. აქცია რომელიც ადამიანის უფლებების დაცვას მოითხოვს არ ჩატარდება რადგან მივარდება ბრბო და ცემს მონაწილეებს. ჩემი აზრით ეს ყველაფერი ძალიან დიდი სირცხვილია. ყველა იმ ადამიანს უნდა რცხვენოდეს ვინც ამ დღვისთვის ემზადება, ყველა იმ ადამიანს ვინც facebook-ზე იმუქრება და ყველა იმას ვინც მათ საქციელს ამართლებს რადგან ”ქართველობას იცავენ”.  და ისევ, რა არის ეს ქართველობა?